Ένας χρόνος από τη στυγερή δολοφονία του Μ. Καντάρη

 

 

Στο χέρι του κρατούσε μία κάμερα για να καταγράψει τις όμορφες στιγμές που θα ακολουθούσαν.  Κατευθυνόταν προς το αυτοκίνητό του περιμένοντας την ετοιμόγεννη γυναίκα του να κατέβει για να πάνε μαζί στο μαιευτήριο. 

Σε λίγες ώρες θα κρατούσαν στα χέρια τους το δεύτερο παιδί τους. Η κάμερα αυτή τράβηξε την προσοχή τριών αγνώστων που επιτέθηκαν στον 44χρονο Μανώλη Καντάρη για να του την πάρουν.

Όταν η γυναίκα κατέβηκε για να πάει στο μαιευτήριο, μαζί με τη μητέρα της, βρήκε τον σύζυγό της μέσα σε μία λίμνη αίματος. 

Η 40χρονη σύζυγος του θύματος μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο μετά το τραγικό συμβάν σε μαιευτήριο όπου γέννησε με καισαρική τομή ένα υγιέστατο κοριτσάκι., βάρους 2.750 γραμμαρίων.

Η στυγερή δολοφονία του Μανώλη Καντάρη, στις 10 Μαΐου του 2011, ακριβώς ένα χρόνο πριν, είχε προκαλέσει σοκ στο πανελλήνιο.  Η ανθρωποκτονία εξιχνιάστηκε λίγες μέρες μετά. 

Δράστες είναι δύο αλλοδαποί, Αφγανοί υπήκοοι, ηλικίας 27 και 20 ετών, οι οποίοι ομολόγησαν την πράξη τους με λεπτομέρειες, ενώ ένας τρίτος συνεργός τους, πακιστανικής καταγωγής, αναζητείται.

Κίνητρο του εγκλήματος ήταν η ληστεία, καθώς άρπαξαν τη βιντεοκάμερα από τον 44χρονο και στη συνέχεια την πούλησαν στο Μοναστηράκι αντί του ποσού των 120 ευρώ.

Η εξομολόγηση της χήρας του Μ.Καντάρη έναν χρόνο μετά

Ακριβώς έναν χρόνο μετά τη στυγερή δολοφονία του άντρα της, Μανώλη Καντάρη, η χήρα του, Σιμόνα Βιρτζίλι, αποφασίζει να μιλήσει δημοσίως για το τραγικό συμβάν που σημάδεψε τη ζωή της. 

«Με αυτό το συμβάν, βλέποντας μπροστά μου νεκρό τον άντρα μου μόλις δύο ώρες πριν γεννήσω, εξάντλησα τα όριά μου. Πλέον δεν έχει μείνει τίποτα ίδιο στη ζωή μου. Επειδή όμως υπάρχουν πίσω μου δύο μωρά, ενός και δυόμισι ετών, απολύτως εξαρτώμενα τώρα από εμένα, όφειλα να παραμείνω φυσιολογικός άνθρωπος. Καταβάλω, λοιπόν καθημερινά τεράστια δύναμη για να είμαι όπως πρέπει απέναντί τους…» λέει στα Νέα η πνευμονολόγος κυρία Βιρτζίλι.

Μετά τη δολοφονία του συζύγου της χρειάστηκε να αφήσει την Αθήνα τον πρώτο καιρό, ώστε να βρει το κουράγιο να κρατηθεί ψύχραιμη. 

Στην πορεία άλλαξε γειτονιά, έφυγε από το ανασφαλές κέντρο, όπου «οι Έλληνες έφτασαν να αισθάνονται ως μειονότητα. 

«Δε χρειαζόταν να σκοτώσουν τον Μανώλη. Ήταν άδικο, ανώφελο, να το καταλάβω δεν μπορώ. Όσο και αν αντιστάθηκε, μπορούσαν να τον ακινητοποιήσουν έστω να τον αφήσουν αναίσθητο…», λέει με παράπονο. 

Πάντως, η ίδια, δεν νιώθει θυμό, ούτε για τους δύο Αφγανούς που έχουν προφυλακιστεί αλλά ούτε και για τον Πακιστανό που ακόμα καταζητείται και στον οποίο οι άλλοι δύο δράστες ρίχνουν την ευθύνη της δολοφονίας, ωστόσο, θέλει να βρεθεί στο δικαστήριο την ημέρα της δίκης για να δει, όπως λέει, την έκφρασή τους «όταν ακούσει την παραδειγματική τιμωρία τους

 

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.