«Μια βόλτα στη θάλασσα στάθηκε η αφορμή να… αλλάξει τόσο πολύ η ζωή μου»

«Όταν βιώνουμε δύσκολες καταστάσεις, τότε καταλαβαίνουμε πως η πραγματική αξία βρίσκεται στη ψυχή μας»

Η ευγένεια της ψυχής του τον κάνει μοναδικό. Με το χαμόγελο και τα λόγια του, μόνο καλοσύνη χαρίζει στους γύρω του.

Ανεβαίνει ένα Γολγοθά κουβαλώντας ασήκωτο σταυρό. Κι όμως, πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι καθήκον μας είναι να σηκώνουμε τον σταυρό μας αγόγγυστα. Με πείσμα και δύναμη. Άλλωστε γι’ αυτό ήρθαμε στη ζωή. Για να βιώσουμε τη “Σταύρωση” και να εκτιμήσουμε την αξία της “Ανάστασης”.

Ο κύριος Παναγιώτης Παναγιώτου αναφέρει στο ant1.com.cy:

«Γεννήθηκα το 1965 στη Λεμεσό και έχω δυο αδέλφια. Οι γονείς μου ήταν φτωχοί βιοπαλαιστές, που με δυσκολία τα έβγαζαν πέρα ώστε να θρέψουν τα παιδιά τους. Ξεκίνησα να εργάζομαι σε ηλικία μόλις 13 ετών, παράλληλα όμως ασχολούμουν και με τον αθλητισμό. Παντρεύτηκα στα 29 μου και λίγα χρόνια αργότερα, έγινα πατέρας δυο παιδιών.

Όταν ήμουν γύρω στα 30, διαγνώστηκα με διαβήτη και τότε άρχισαν τα προβλήματα με την υγεία μου. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα άρχισε από κάτι μικρό που τότε θεώρησα ασήμαντο…

Καθώς περπατούσα στη θάλασσα, χωρίς να το καταλάβω, πάτησα κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί απόστημα (Απόστημα

ονομάζεται η μόλυνση που οδηγεί σε συλλογή πύου συνήθως λόγω απόφραξης πόρων που παροχετεύουν τους αδένες της αντίστοιχης περιοχής του σώματος. Απόστημα μπορεί να σχηματιστεί στο έδαφος μιας μολυσμένης δερματικής κύστης. Ένα επιφανειακό απόστημα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος). Και από τότε άρχισε ο Γολγοθάς μου…

Ένα απλό απόστημα είναι έλεγα, θα γίνω καλά, αλλά δυστυχώς… Δεν μπορούσα να πιστέψω την κατάληξη που είχε. Μπαινόβγαινα στα νοσοκομεία και στις κλινικές γιατί έπαθα μόλυνση και χρειάστηκε μάλιστα να κάνω και αρκετά χειρουργεία.

Στα 37 μου έπαθα σηψαιμία (Η σηψαιμία αποτελεί απειλητική για τη ζωή επιπλοκή λοίμωξης ή σοβαρού τραυματισμού. Συμβαίνει όταν οι χημικές ουσίες που απελευθερώνονται στο αίμα με στόχο την καταπολέμηση της λοίμωξης πυροδοτούν φλεγμονώδεις αντιδράσεις σε όλο το σώμα. Οι φλεγμονές με τη σειρά τους οδηγούν σε ένα ευρύ φάσμα μεταβολών που συνεπάγονται σοβαρές βλάβες σε πολλαπλά συστήματα του οργανισμού – ακόμη και ανεπάρκεια αυτών).

Υπέφερα 4 ολόκληρους μήνες. Δεν μπορούσα να πάω ούτε στη δουλειά μου με αποτέλεσμα να υποφέρω και οικονομικά. Το ένα έφερνε το άλλο και η κατάσταση γινόταν όλο και χειρότερη…

Έπαθα ξανά μόλυνση και χρειάστηκε να μου αφαιρέσουν τον τένοντα του μακρού καμπτήρα του μεγάλου δακτύλου στο δεξί πόδι. Λίγο καιρό αργότερα μου αφαίρεσαν και μετατάρσια οστά.

Μετά από όλα αυτά, είχα ζαλάδες και απώλεια ισορροπίας. Τίποτα πια στη ζωή μου δεν μπορούσε να είναι σαν πριν…

Δεν μπορούσα να εργαστώ και πήρα μια σύνταξη που και αυτή είναι μειωμένη. Τα παιδιά μου ήταν ακόμα μαθητές… Αντιλαμβάνεστε πως ήταν η οικονομική και η ψυχολογική μου κατάσταση.

Στα 45 μου έπαθα γάγγραινα στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού. «Το πόδι μου θα το αποκόψουν επειδή έπαθα γάγγραινα, λόγω της ασθένειας», έλεγα ξανά και ξανά… Οι γιατροί μου είπαν ότι έπρεπε να αποκόψουν ολόκληρο το πόδι αλλά εγώ επέμενα πολύ να μην το κάνουν.

Τα προβλήματα με την υγεία μου γινόντουσαν όλο και μεγαλύτερα. Να φανταστείτε, ακόμη και ο νάρθηκας του ποδιού μου δημιούργησε σοβαρό τραύμα.

Τα βάσανα δεν έλεγαν να τελειώσουν…

Ο γιατρός αλλά και η γυναίκα μου, φρόντιζαν το τραύμα μου όμως δυστυχώς, το τραύμα άνοιξε και μολύνθηκε. Οι γιατροί αποφάσισαν: Πρέπει να γίνει νέος ακρωτηριασμός του αριστερού ποδιού από το γόνατο. Ξανά από την αρχή… όλα τόσο δύσκολα…

Η ζωή μου σήμερα

Δεν μένουμε πια στο σπίτι μας επειδή βρίσκεται στον πρώτο όροφο και δεν μπορώ να ανεβαίνω. Μας έδωσε ευτυχώς η πεθερά μου ένα δωμάτιο και μένουμε μαζί της μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε.

Πιο παλιά ζωγράφιζα πίνακες, όταν είχα έμπνευση και ήμουν λίγο καλύτερα. Τώρα φτιάχνω λουλούδια απο χαρτοπετσέτες για να περνά η ώρα μου. Η οικογένεια μου είναι η δύναμη μου! Η γυναίκα μου, τα παιδιά μου. Είναι υπέροχοι άνθρωποι και αγαπούνε πολύ το Θεό.

Μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους να χαμογελούν, τα παιδάκια να παίζουν ανέμελα στα πάρκα. Αγαπώ τη φύση και τα λουλούδι, μου δίνουν δύναμη.




Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.