«Σας παρακαλώ βοηθήστε το παιδί μου…πρέπει να γίνει καλύτερα και όχι χειρότερα»

Είναι μια πολύ δυναμική και έξυπνη κοπέλα. Κατάφερε να “πολεμήσει” το πρόβλημά της, να μορφωθεί και να αποκτήσει τη δική της οικογένεια. Σήμερα είναι μητέρα ενός 4χρονου αγοριού που υποφέρει από Αυτισμό και Λεκτική Δυσπραξία. Είναι άνεργη και παλεύει με νύχια και με δόντια να βελτιώσει τη ζωή του παιδιού της. Ζήτησε αρκετές φορές βοήθεια αλλά το μόνο που βρίσκει είναι πόρτες κλειστές.

Η Μαρία Κολιού αναφέρει στο ant1.com.cy:

«Γεννήθηκα στη Λευκωσία από πρόσφυγες γονείς και έχω τρεις αδελφούς. Η μητέρα μου είναι από ένα χωριό της Μόρφου και ο πατέρας μου από την Κυθρέα.

Αν και άτομο με Δυσλεξία…

Σπούδασα Μουσικές Επιστήμες, Παιδαγωγικά και Ψυχολογία με Μεταπτυχιακά στη Μουσικοθεραπεία και στην Εκπαιδευτική Διοίκηση και Ηγεσία. Σπούδασα με υποτροφία καθότι ήμουν αριστούχος φοιτήτρια. Το 2010 παντρεύτηκα και απέκτησα δυο υπέροχα αγόρια.

Από την πατρίδα μου δεν βοηθήθηκα ποτέ… Αντιθέτως, αδικήθηκα πάμπολλες φορές. Σαν παιδί προσφύγων δεν πήρα ούτε και ένα ευρώ από την Μέριμνα. Απέρριψαν την αίτηση μου…

Έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν 22 ετών. Πριν πεθάνει, μου μεταβίβασε το πατρικό μας σπίτι με τον όρο η μητέρα μου να το αξιοποιεί και να μένει εκεί όσο ζει. Τα αδέλφια μου το σεβάστηκαν και τους ευχαριστώ γι'αυτό!

Το μεγάλο μου παράπονο…

Αν και άτομο με αναπηρία, αφού έχω δυσλεξία, στις Εξετάσεις Διορίσιμων Εκπαιδευτικών, αιτήθηκαν δυο από τις διευκολύνσεις που δικαιούμαι σύμφωνα με τα πιστοποιητικά της διάγνωσης μου και το κράτος μας με απέρριψε παραβιάζοντας τη σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Η Επίτροπος Διοικήσεως με δικαίωσε στις 29 Ιουνίου 2020.Δυστυχώς όμως, το κράτος μας αρνείται να μου προσφέρει μία θέση εργασίας και δεν μου έχει απαντήσει στις επιστολές μου για το θέμα αυτό.

Η ζωή μου όμως άλλαξε εντελώς το 2017…

Το μικρό μου αγοράκι... Το ακατέργαστο διαμαντάκι μου, διαγνώστηκε με Αυτισμό και Λεκτική Δυσπραξία. Όταν σπούδαζα και έκανα εξειδίκευση σε παιδιά με Αυτισμό και παιδιά με Καρκίνο, ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα το βίωνα και εγώ, ότι θα είχα ολόκληρο το 24ώρο τον Αυτισμό στο σπίτι μου, στη ζωή μου, στη ψυχή μου. Είμαι όμως τυχερή και ο γιος μου ευλογημένος γιατί ο ένας μαθαίνει από τον άλλο. Δια Βίου μάθηση δεν λένε;

Αλλάξαμε τη ζωή μας για το καλό του παιδιού μας…

Μετακομίσαμε οικογενειακώς σε ένα χωριό λίγο έξω από τη Λεμεσό και είμαστε πιο χαλαροί. Έχουμε τη θάλασσα και το δάσος παρέα. Χαίρομαι πολύ γιατί τα φυσικά ερεθίσματα είναι ο καλύτερος τρόπος μάθησης και εκπαίδευσης. Βέβαια, το αγοράκι μου συνεχίζει καθημερινά τις θεραπείες του: Λογοθεραπεία, Εργοθεραπεία, Ιπποθεραπεία και Μουσικοθεραπεία.

Δεν εργάζομαι γιατί δεν μου το επιτρέπουν οι συνθήκες. Αγχώνομαι πάρα πολύ, θυμώνω, πονώ… Το κόστος για την εξέλιξη του παιδιού μου είναι μεγάλο. Πολλά έξοδα για θεραπείες, ψυχική φθορά, σωματική κόπωση. Ελάχιστα έσοδα…

Χαλάλι όμως του παιδιού μου, όλα χαλάλι του! Δεν θα τον εγκαταλείψω πότε! Οι γονείς μου πάντα πίστευαν σε μένα και τα κατάφερα! Η δυσλεξία δεν με νίκησε αλλά τη νίκησα. Μάλιστα, χωρίς την συμπαράσταση του τόπου μου, της Κύπρου μου. Πήρα πτυχία και μεταπτυχιακά και μάλιστα με αριστεία! Στεναχωριέμαι όμως, λυπάμαι που η πατρίδα μου είναι απών από τους ανθρώπους της, από αυτούς που πραγματικά την χρειάζονται, αυτούς που πραγματικά χρειάζονται την στήριξη της, τους ανθρώπους με κάποια η πολλές αναπηρίες.

Τον Ιούλιο του 2019…

Απευθυνθήκαμε στο Τμήμα Κοινωνικής Ενσωμάτωσης για το ΕΕΕ. Δυστυχώς, τα χαρτιά που μας είπαν ότι μας έστειλαν, δεν τα παραλάβαμε ποτέ...

Τον Σεπτέμβριο, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με το συγκεκριμένο Τμήμα, τα χαρτιά ξαναστάλθηκαν. Στις 6 Οκτωβρίου, στείλαμε όλα τα απαιτούμενα έγραφα, (βεβαιώσεις από γιατρούς και θεραπευτές) στο Τμήμα και πήραμε σειρά για αξιολόγηση.

Δυστυχώς…

Τον Μάρτιο του 2020 λάβαμε αρνητική απάντηση.

Έκανα ένσταση και μας κάλεσαν για επαναξιολόγηση στις 22/07/2020. Δυστυχώς, πήραμε την ίδια ακριβώς απάντηση.


Το παιδί μου λένε ναι μεν έχει μόνιμη ψυχική αναπηρία, αλλά μέτρια και γι'αυτό δεν δικαιούται επίδομα. Αναρωτιέμαι γιατί; Αυτό το παιδί δηλαδή δεν έχει δικαίωμα να εξελιχθεί; Αυτό μου λένε; Τι μου προτείνουν δηλαδή; Να το εγκαταλείψω; Σήμερα είναι σε αυτή τη φάση μετά από 1,5 χρόνο θεραπείες. Αν σταματήσουμε τις θεραπείες, σε λιγότερο από 1 τρίμηνο, θα έχει παλινδρόμηση και θα είναι σοβαρής κατάστασης. Αυτό να γίνει; Όσοι γνωρίζουν τι είναι ο Αυτισμός, ξέρουν πως η έγκαιρη και συνεχής παρέμβαση είναι το Α και το Ω για την εξέλιξη της ζωής ενός παιδιού. Στην ηλικία των 4 ετών απλά το καταδίκασαν...

Δεν ζητιανεύουμε, ζητάμε τα αυτονόητα για τα παιδιά μας από ένα κράτος που οφείλει να παρέχει στους πολίτες του. Σας παρακαλώ ακούστε το παράπονό μου. Βοηθήστε με να βοηθήσω το παιδί μου. Στηρίξτε το οικονομικά ώστε να συνεχίσει τις θεραπείες του και να βελτιωθεί η κατάστασή του. Σας παρακαλώ!».

Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.