Σαν σήμερα “έφυγε” για το μεγάλο ταξίδι ο σπουδαίος ηθοποιός Σωτήρης Μουστάκας

Ήταν 4 Ιουνίου του 2007…

Όταν έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο δημοφιλής πρωταγωνιστής του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου Σωτήρης Μουστάκας.


Ο αγαπημένος ηθοποιός, κατά τη διάρκεια πρόβας στο θέατρο, την Κυριακή 3 Ιουνίου το απόγευμα, για την προετοιμασία της παράστασης «Πλούτος» του Αριστοφάνη αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο. Εισήχθη επειγόντως στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα. Ταλαιπωρήθηκε πολύ από τον καρκίνο το τελευταίο διάστημα.

Η κηδεία του έγινε την Τετάρτη 6 Ιουνίου στο νεκροταφείο Χαλανδρίου με δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού. Ήταν όλοι εκεί εκτός από την αγαπημένη του σύζυγο Μαρία, που ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι λόγω της ασθένειας της. Το μνημόσυνο στις 40 μέρες, έγινε στη Κύπρο από τους συγγενείς του.

Δυστυχώς, εκτός από τον Κώστα Βήχα κανείς άλλος από τους Κύπριους συναδέρφους δεν είχε παραβρεθεί. Σχεδόν 3 μήνες μετά, πέθανε και η Μαρία. Εκείνος που πραγματικά στάθηκε δίπλα στη κόρη του, ήταν ο φίλος και συνεργάτης του στην τελευταία τους δουλειά, Θύμιος Καρακατσάνης.

Ο Σωτήρης Μουστάκας πέρα από σπουδαίος ηθοποιός, ήταν και ένας υπέροχος άνθρωπος. Αγαπούσε πολύ την γυναίκα του και λάτρευε την κόρη του. Βοήθησε πάρα πολλούς συνανθρώπους μας και ήταν πολύ καλός φίλος. Είχε απίστευτο χιούμορ και λάτρευε το ψάρεμα και το κυνήγι.

Ο αδελφικός του φίλος, επίσης ηθοποιός, Πέτρος Ξεκούκης που θυμίζει έντονα στον τρόπο που μιλά τον Σωτήρη Μουστάκα, αναφέρει στο ant1.com.cy:

«Εκμυστηρεύτηκε πρώτα σε μένα ότι είχε καρκίνο, πριν το μάθει η Αλεξία, η κόρη του. Της είχε τόση αγάπη που δεν ήθελε να την πικράνει.

Ήμασταν περιοδεία με την παράσταση «ΠΑΣΟΚ μου sorry». Μπαίνει στο καμαρίνι μου βουρκωμένος και μου λέει: «Πέτρο πήγα τουαλέτα και βγάζω πολύ αίμα». Πήγαμε μαζί και είδα αρκετό αίμα στην τουαλέτα, στο πάτωμα. Του είπα πως έπρεπε την επόμενη μέρα να πάει επειγόντως στο γιατρό. Πήγε και ο γιατρός του είπε ότι είχε καρκίνο του προστάτη. Επειγόντως έπρεπε να μπει στο νοσοκομείο. Έκανε μεταστάσεις...

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις χημειοθεραπείες του…

Με έβαλε να του υποσχεθώ πως δεν θα πω σε κανέναν τίποτα. Και δεν το έμαθε κανείς μέχρι την τελευταία στιγμή. Μου είχε τηλεφωνήσει ένα από τα τελευταία βράδια και μου είπε εξουθενωμένος: «Πέτρο μου δεν υπάρχει ελπίδα». Ρώτησε το γιατρό γιατί ήθελε να ξέρει αν πλησίαζε το τέλος, ανησυχούσε πολύ για την Αλεξία που δεν πρόλαβε να την παντρέψει.

Ο Σωτήρης είχε ήθος, αγαπούσε τους ανθρώπους, πονούσε με τον πόνο τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ…

Πριν τελειώσει η παράσταση μου είπε: «μην φύγεις μετά την παράσταση, θέλω να πάμε κάπου μαζί». Όταν τον ρώτησα που θα πάμε, μου είπε: «έλα και θα δεις». Μετά την παράσταση, περασμένα μεσάνυχτα, μπήκα στο αμάξι του και πήγαμε στα Άνω Λιόσια. Ψάχναμε μια οδό για αρκετή ώρα και όταν την βρήκαμε, σταμάτησε έξω από μια σιδερένια πόρτα και μου είπε: «Κατέβα και χτύπα το κουδούνι αυτής της πόρτας. Όταν σου ανοίξουν, δώσε τους αυτό τον φάκελο. Αν δεν ανοίξουν βάλε τον κάτω από την πόρτα» Τον ρώτησα τι έχει ο φάκελος και μου είπε: «θα σου εξηγήσω μετά». Όταν κατέβηκα από το αμάξι εκείνος απομακρύνθηκε, δεν ήθελε να τον δουν.

Χτύπησα το κουδούνι και περίμενα αρκετά λεπτά μέχρι να μου ανοίξουν. Μου άνοιξε μια μαυροφορούσα κυρία, ταλαιπωρημένη. Με ρώτησε: «τι θέλετε τέτοια ώρα;» και της απάντησα: «μου έδωσαν αυτό τον φάκελο να σας δώσω».

Τον ρώτησα ποια ήταν εκείνη η γυναίκα και τι είχε μέσα ο φάκελος. Μου είπε ότι το πρωί σε μια εκπομπή του ΑΝΤ1 μίλησε εκείνη η κυρία, είχε άρρωστο παιδί με πρόβλημα στη καρδιά και δεν είχε χρήματα για να εγχειριστεί. Ο φάκελος είχε μέσα 5000 ευρώ. Αυτός ήταν ο Σωτήρης! Έδινε σε όποιον χρειαζόταν χρήματα, τους πλήρωνε ενοίκια, χειρουργεία, φαγητό σε όσους δεν είχαν. Πάντα ήταν χαμογελαστός με τα αστεία του. Ήταν καλός φίλος και πάντα οι συμβουλές του ήταν σοφές.

Σε αγαπώ Σωτήρη και δεν θα σε ξεχάσω πότε μα ποτέ».

Ο Σωτήρης Μουστάκας…

Γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στο χωριό Κάτω Πλάτρες Λεμεσού και ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Έκανε μουσικές σπουδές (βιολί), αλλά το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός. Από το Δημοτικό κιόλας ήταν πρωταγωνιστής στα έργα που ανέβαζε με τους συμμαθητές του. Του άρεσε ο Σέξπιρ, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν, που τον είχε δει στο σινεμά. «Παιδί μου, ευχή και κατάρα σου αφήνω να γίνεις ηθοποιός. Έχεις τόσο ταλέντο που είναι κρίμα να πάει χαμένο. Άκου… λογιστής». Τα λόγια ανήκουν σε έναν καθηγητή της Εμπορικής Ακαδημίας. Απευθύνονταν στον Σωτήρη Μουστάκα, όταν έπαιρνε το πτυχίο στα χέρια του. Είχε προηγηθεί η ερώτηση του καθηγητή προς τον Μουστάκα: Τι

θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; «Λογιστής κύριε καθηγητά», του είχε απαντήσει…

Το άτυπο ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι…

Το έκανε στη Λεμεσό. Είχε πάει να δει τον θίασο του Νίκου Σταυρίδη και κάποια στιγμή πήγε στα καμαρίνια και μίλησε με στον μεγάλο κωμικό. Του είπε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός και ζήτησε τη βοήθεια του. Στο διάλειμμα, από σκηνής, ο Σταυρίδης έλεγε ανέκδοτα στον κόσμο. «Κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να φωνάζει το όνομά μου. Με κάλεσε στη σκηνή. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου» είχε πει.

Σε ηλικία 15 χρονών…

Συμμετείχε ενεργά στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ως αγγελιοφόρος διαταγών του αρχηγού της, Διγενή Γρίβα, προς τις διάφορες αντιστασιακές ομάδες. Μοίραζε φυλλάδια κι έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για 7 μήνες. Με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα και σπούδασε ηθοποιός, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του.

Όταν έφτασε στην Αθήνα…

Έπιασε δουλειά σε ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Κόπηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω…

Ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, την οποία παντρεύτηκε το 1973 κι έκαναν μία κόρη, την Αλεξία.

Την περίοδο που σπούδαζε στο Εθνικό, πέρασε στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στην ΑΣΟΕΕ.

Ως σπουδαστής εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι κρατώντας ένα μικρό ρόλο στο έργο «Χαραυγή» του Δημήτρη Μπόγρη (1961) κι ένα χρόνο αργότερα έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση με τον θίασο της Κάκιας Αναλυτή και του Κώστα Ρηγόπουλου στο έργο των Βαγγέλη Γκούφα και Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες». Με τον ίδιο θίασο συνεργάστηκε και τον επόμενο χρόνο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με τους θιάσους Μάρως Κοντού - Γιώργου Πάντζα και Λάμπρου Κωνσταντάρα - Μάρως Κοντού.

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 έπαιξε στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, ενώ σημαντική θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη. Τη θεατρική σεζόν 1969-1970 συνεργάστηκε με τον θίασο Αλέξη Μινωτή - Κατίνας Παξινού στο θεατρικό του Σον Ο’ Κέιζι «Η Ήρα και το παγόνι». Το 1976 συγκρότησε τον δικό του θίασο και ανέβασε τα έργα «Το κλουβί με τις τρελλές», «Βιολιστής στη στέγη», «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και «Ο σιγανοπαπαδιάς».

Ηθοποιός με άνεση στον αυτοσχεδιασμό, διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επιθεώρηση. Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια» για την ερμηνεία του στο νούμερο «Άμλετ» και δύο χρόνια η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων τού απένειμε το βραβείο «Παπαδούκα» για το νούμερο «Οι δύο δουλειές» στην επιθεώρηση «Και Μί-μη χειρότερα».

Στον κινηματογράφο, η καριέρα του ξεκίνησε το 1964 με τον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, όπου υποδύθηκε τον τρελό του χωριού και ολοκληρώθηκε με τον ρόλο του Τιτσιάνο στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ελ Γκρέκο» το 2007. Σταθμός θεωρήθηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Ο Νομοταγής Πολίτης», σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Κώστα Μουρσελά. Τη δεκαετία του '80 πρωταγωνίστησε σε δεκάδες βιντεοταινίες. Το 2002 βραβεύτηκε για το ρόλο τού 98χρονου χάκερ στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Σμαραγδή «Τα χαϊδεμένα παιδιά», που μεταδόθηκε από την ΕΤ1.

Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τους αξέχαστους ρόλους που ερμήνευσε στο θέατρο και τον κινηματογράφο.

Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.