«Προσεύχομαι να ξυπνήσει από το κώμα ο άντρας μου. Πως να μεγαλώσω μόνη τα έξι παιδιά μας…»

Παρακαλώ το Θεό να ξυπνήσει από το κώμα σύντομα, να γυρίσει πίσω κοντά μας. Οι γιατροί μας λένε οτι χρειάζεται χρόνο...

Αυτή η γυναίκα περνάει πολύ δύσκολες στιγμές αλλά κάνει υπομονή γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Στεναχωριέται που ζει με τα παιδιά της σε ένα σπίτι ερείπιο με ποντίκια και παρακαλά το Θεό να κάνει καλά τον άντρα της για να μπορέσει να γυρίσει πίσω κοντά τους.

Η κυρία Έλενα Ζαχαρίου αναφέρει στο Ant1.com.cy:

«Γεννήθηκα στις 8/1/1981 στη Λευκωσία και έχω έναν αδελφό. Ποτέ στη ζωή μου δεν φαντάστηκα πως κάποτε θα περνούσα τόσο δύσκολα, θα υπέφερα τόσο…

Παντρεύτηκα το 2003 και με τον άντρα μου, τον Χρίστο, αποκτήσαμε 6 παιδιά (5 αγόρια και 1 κορίτσι, ηλικίας από 18 ετών έως 23 μηνών). Πάντα είχαμε οικονομικά προβλήματα αλλά είχαμε την υγεία μας. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα…

Στην αρχή ζούσαμε στα Λιβάδια, ωστόσο λόγω των μεγάλων οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζαμε, αναγκαστήκαμε να φύγουμε. Τους τελευταίους 16 μήνες μένουμε σε ένα παλιό διαμέρισμα, στο ισόγειο πολυκατοικίας, στον παλιό προσφυγικό συνοικισμό Αγίων Αναργύρων. Πρόκειται για ένα εντελώς ακατάλληλο διαμέρισμα, να φανταστείτε η πολυκατοικία προορίζεται για κατεδάφιση.

Διαβάστε εδώ: Μεγάλη χαρά και τεράστια χαμόγελα στην οικογένεια της Έλενας Ζαχαρία

Ο Χρίστος αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας εξαιτίας ενός τροχαίου δυστυχήματος που είχε το 1996 και εργαζόταν περιστασιακά. Στις 18 Σεπτεμβρίου όμως υπέστη καρδιακό επεισόδιο. Νοσηλεύτηκε 2 μήνες στην Καρδιολογική Εντατική Μονάδα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και Λάρνακας . Έπεσε σε κώμα και δυστυχώς δεν επανήλθε…

Παρακαλώ το Θεό να ξυπνήσει από το κώμα σύντομα, να γυρίσει πίσω κοντά μας. Οι γιατροί μας λένε οτι χρειάζεται χρόνο...

Έμεινα μόνη…

Μάνα και πατέρας για τα έξι παιδιά μας. Αλλά και το γεγονός ότι ζούμε σε ένα εντελώς ακατάλληλο διαμέρισμα με σκοτώνει. Πρέπει να σας πω βέβαια ότι κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να μας βοηθήσουν και μας βρήκαν άλλο διαμέρισμα. Ήταν όμως στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας που δεν είχε ασανσέρ και δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να πάω με τα παιδιά. Θέλω απεγνωσμένα να μετακομίσω αλλά κάπου που να είναι καλύτερα, να μην δυσκολευόμαστε.

Δεν ζητιανεύω, με τα επιδόματα που παίρνουμε προσπαθούμε να ζούμε και χαίρομαι που υπάρχουν και αυτά και μπορεί ο κόσμος να ζει. Αυτό που ζητώ είναι η βοήθεια των αρμοδίων υπηρεσιών για να εξευρεθεί επιτέλους ένα πιο κατάλληλο σπίτι για τα παιδιά μου και μένα.

Εύχομαι κάποια στιγμή να αδειάσουν όλα τα νοσοκομεία...

Οι άνθρωποι να είναι όλοι πάντα γεροί και δυνατοί κοντά στις οικογένειες και στα παιδιά τους. Μακάρι να γίνει σύντομα καλά και ο δικός μου άντρας».

Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.