4 Φεβρουαρίου - Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου

«Άτιμο πράγμα ο καρκίνος. Παλεύει να σου στερήσει την ανθρώπινη υπόσταση. Να σε μετατρέψει σε σκιά του εαυτού σου, πριν σε τραβήξει μαζί του στο σκοτάδι. Κι όμως. Έμεινα στο φως»

Η 4η Φεβρουαρίου…

Καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Καρκίνου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης κατά του Καρκίνου (UICC) το 2000, που εκπροσωπεί 800 οργανώσεις σε 155 χώρες του κόσμου. Σκοπός της συγκεκριμένης ημέρας είναι η ευαισθητοποίηση του κόσμου σχετικά με τον καρκίνο αλλά και η ενθάρρυνση της έγκαιρης πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας του.

Η Παγκόσμια Ημέρα Καρκίνου έχει, επίσης, ως σκοπό την μείωση της παραπληροφόρησης όσον αφορά την ασθένεια και την εξάλειψη του στίγματος κατά των ατόμων που πάσχουν από αυτήν.

Κάθε χρόνο, παγκοσμίως, λαμβάνουν τόπο χιλιάδες ενέργειες υποστήριξης όσων πάσχουν από καρκίνο. Πολλοί άνθρωποι μάλιστα, ξυρίζουν τα κεφάλια τους αναδεικνύοντας το κουράγιο των ατόμων που λαμβάνουν θεραπεία για την ασθένεια.

Ο Σταύρος Θεράποντος, είναι ένας υπέροχος νέος, μόλις 18 ετών και ταξίδεψε με τον καρκίνο. Με αφορμή λοιπόν τη σημερινή ημέρα, θέλει να στείλει το δικό του μήνυμα:

«Ο δράκος στο παραμύθι κάθε ανθρώπου. Ο εφιάλτης, που αρνείσαι πως θα σου κληρωθεί να δεις, αλλά που ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η μοίρα. Κι αυτό το άτιμο Σύμπαν, μας παίζει παιγνίδια που ποτέ δεν περιμένουμε. Που ξέρουμε πως υπάρχουν, αλλά ποτέ, μα ποτέ, δεν τολμούμε να τα σκεφτούμε να συμβαίνουν σε μας.

Το έβλεπα στην τηλεόραση, το διάβαζα στα περιοδικά, μάθαινα και ιστορίες από φίλους και γνωστούς. Σοκαριζόμουν για λίγα λεπτά και ύστερα πάλι, παρασυρμένος από την καθημερινότητα, άφηνα τα προβλήματα του κόσμου και έπιανα τα δικά μου. Κανείς άλλωστε δε θα μπορούσε να με κατηγορήσει. Όλοι το κάνουν. Βέβαια, ποτέ δε φανταζόμουν πως θα ξημέρωνε η μέρα που το ξένο πρόβλημα θα γινόταν οικείο. Όσο πιο δικό μου γίνεται… Πως θα ξημέρωνε εκείνη η μέρα, που ο θυρεοειδής αδένας μου δεν θα ήταν πια δικός μου, αλλά δικός του. Δύο μικροί όζοι στο δεξιό λοβό του θυρεοειδή μου, ήταν η πρώτη διάγνωση.

Να σας συστηθώ. Είμαι ο Σταύρος Θεράποντος, 18 ετών, φοιτητής και ταξίδεψα με τον καρκίνο. Τον κουβαλούσα μέσα μου σαν αποσκευή για επτά μήνες. Θυμάμαι το χτυποκάρδι σε κάθε αίθουσα αναμονής κι όλα τα στάδια. Γιατρός, υπερηχογράφημα, παρακέντηση, βιοψία, κι άλλο υπερηχογράφημα, άλλος γιατρός, κι άλλος γιατρός, χαρτογράφηση λεμφαδένων, χειρουργείο. Κι ένα μαχαίρι, μπηγμένο βαθιά, στο κάτω μέρος του λαιμού.

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες…

Για το χειρουργείο μου, τα φάρμακα μου, τις ώρες στις αίθουσες αναμονής για αναλύσεις και εξετάσεις. Αντί αυτού θα σας μιλήσω για το τι επικράτησε

μέσα μου. Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΖΩΗ, και η επιθυμία να κάνω όλα όσα δεν είχα κάνει. Και ήταν πολλά. Δε θα τα χάριζα σε κανένα. Είχα δίπλα μου ανθρώπους να με αγαπούν. Τον πατέρα μου… Τη μητέρα μου… Τη μικρή μου αδερφή Μαρίνα… Γιαγιάδες και παππούδες… θείους και θείες… και τον αγαπημένο μου φίλο Σωτήρη… Και ήταν αυτή η αγάπη που με έκανε να ξυπνήσω και να νιώσω δυνατός. Είχα πολύ σοβαρά πράγματα να ανησυχήσω. Το σχολείο μου, τα μαθήματα μου και τις σπουδές μου. Στην τελική ανάλυση, μια μάζα 20 γραμμαρίων είχε φύγει από πάνω μου. Κι εγώ έπρεπε να παλέψω για τη ζωή μου. Όλα τα άλλα θα γίνονταν. Και πάλεψα. Πιο πολύ με τον ίδιο μου τον εαυτό και τα ατέλειωτα γιατί. Αποτέλεσμα αυτής της μάχης, μια ουλή στο στέρνο και άπειρες στην καρδιά. Και τις έκλεισα όλες. Μία προς μία. Αγάπη την αγάπη. Πείσμα το πείσμα. Θέληση τη θέληση. Για τη ζωή που δεν είχα ζήσει και δεν θα την εγκατέλειπα. Και τα κατάφερα. Η ουλή μου δείχνει τι πέρασα, αλλά εκεί είναι και η δύναμη μου.

Άτιμο πράγμα ο καρκίνος…

Παλεύει να σου στερήσει την ανθρώπινη υπόσταση. Να σε μετατρέψει σε σκιά του εαυτού σου, πριν σε τραβήξει μαζί του στο σκοτάδι. Κι όμως.

Έμεινα στο φως. Μου στέρησε λίγους μήνες από τη ζωή μου και το θυρεοειδή μου, αλλά μου έμαθε να αγαπώ, να συγχωρώ, να δικαιολογώ, να μιλώ μέσα από την ψυχή μου, να είμαι αληθινός. Μου έμαθε την αξία της οικογένειας, της φιλίας, την αξία της κάθε στιγμής.

Αναμφισβήτητά, έχασα πολλά πράγματα από τον καρκίνο.

Ταλαιπωρήθηκα σωματικά και πνευματικά. Έχασα χρόνο από το διάβασμα μου. Έχασα χρόνο που θα μπορούσα να ξοδέψω σε άλλα πράγματα όπως έκαναν οι συμμαθητές μου εκείνο το διάστημα (πάρτι, βόλτες, καλοκαιρινές εκδρομές). Έχασα την εμπιστοσύνη μου στη νεότητα (είμαι νέος, τι μπορώ να πάθω; αναρωτιόμουν) και στη φυσική τάξη των πραγμάτων (οι νέοι δεν αρρωσταίνουν από τόσο σοβαρές ασθένειες, έλεγα στον εαυτό μου). Ωστόσο είναι πολλά αυτά που κέρδισα από τον καρκίνο, ώστε ακόμη και αυτά που έχασα και μου φαίνονταν τότε σημαντικές απώλειες, πιστεύω πως δεν τα είχα τότε, αλλά ούτε και τώρα τα έχω τόσο πολύ ανάγκη. Με τον καρκίνο έμαθα πόσοι και ποιοι με αγαπούν πραγματικά. Πολλοί ήταν αυτοί που μου έλεγαν «θα τα καταφέρεις»… Υπήρξαν κι αυτοί που μου ψιθύριζαν καθημερινά «θα τα καταφέρουμε»… Μεγάλη διαφορά!!!

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ…

Στον Παγκύπριο Σύνδεσμο για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις «Ένα Όνειρο μια Ευχή» που ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1997 από μια ομάδα γονιών και φίλων. Δεν στήριξαν μόνο εμένα αλλά και την οικογένειά μου καθώς και δεκάδες άλλα παιδιά και οικογένειες. Τους ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου!

Σε όσους συνανθρώπους μας βιώνουν αυτό το Γολγοθά…

Πίστη στο Θεό και να έχουν δίπλα τους κατάλληλους ανθρώπους, αυτούς δηλαδή που πραγματικά τους αγαπούν και τους στηρίζουν. Και να μην ξεχνάμε τη δύναμη του εθελοντισμού. Τα περιστατικά καρκίνου στον τόπο μας όλο και αυξάνονται…

Πρέπει να είμαστε δίπλα στους συνανθρώπους μας και να τους στηρίζουμε, να τους αγαπάμε. Με προσευχή και αγάπη μπορούμε να νικήσουμε αυτό που λέγεται καρκίνος!».

Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.