«Σήμερα έχει τα γενέθλιά του… Χαιρόμαστε μαζί του μα η ψυχή μας καίγεται»

«Σε μία χώρα γαλάζια, όπου όλα ήταν μικροσκοπικά και γαλάζια, τα ζώα οι άνθρωποι, εμφανίστηκε ένας τεράστιος κόκκινος άνθρωπος που φoρούσε όμως γαλάζια ρούχα. Οι μικροσκοπικοί γαλάζιοι άνθρωποι, τον κοιτούσαν πολύ περίεργα και κάποια στιγμή τον πλησίασε ένας από αυτούς και φοβισμένος τον ρώτησε: «Τι κάνεις εσύ εδώ; Αφού δεν είσαι ίδιος με εμάς» και ο τεράστιος κόκκινος άνθρωπος απάντησε: «Ζούσα σε μια άλλη χώρα που ήταν σε ένα άλλο παραμύθι αλλά έφυγα επειδή όλα ήταν ίδια και έπληττα». Αλήθεια, πόσο βαρετός θα ήταν ο κόσμος αν ήμασταν όλοι ίδιοι…» από το παραμύθι του Γιώργου γιατί στα παραμύθια κρύβονται οι μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής!

Σαν σήμερα πριν από 29 χρόνια γεννήθηκε ένα πανέμορφο μωρό, ο Γιώργος Παπαδόπουλος από το Δάλι. Ο Γιώργος έχει ένα πολύ φωτεινό χαμόγελο και βλέμμα γεμάτο αθωότητα και αγάπη. Ένα πρόσωπο που δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο... Ένας άγγελος.

Το υπέροχο αυτό παιδί, έτυχε να γεννηθεί με τo σύνδρομο Angelman. Σήμερα είναι πολύ χαρούμενος που γιορτάζει, το ίδιο και οι γονείς του αν και η ψυχή τους καίγεται γιατί δεν ξέρουν ποιο θα είναι το μέλλον του, που θα είναι ο Γιώργος όταν εκείνοι δεν θα είναι πια στη ζωή…

Ο πατέρας του Γιώργου, κύριος Ανδρέας Παπαδόπουλος, αναφέρει στο Ant1.com.cy:

«Γεννήθηκα στο χωριό Ψευδά αλλά εδώ και 31 χρόνια ζω με την οικογένεια μου στο Δάλι. Με την γυναίκα μου αποκτήσαμε 2 παιδιά. Το πρώτο μας παιδί, ο Γιώργος μας, γεννήθηκε με το σύνδρομο Angelman (είναι μια σπάνια νευρολογική- γενετική διαταραχή, που συνήθως προκαλείται από προβλήματα στο χρωμόσωμα15.Τα χαρακτηριστικά σημάδια και τα συμπτώματα του συνδρόμου Angelman περιλαμβάνουν: αναπτυξιακές, ψυχοκινητικές καθυστερήσεις στους 6 έως 12 μήνες, μαθησιακές δυσκολίες και απουσία λόγου, αταξία (δηλ. προβλήματα στην κίνηση και την ισορροπία) το συχνό χαμόγελο και η χαρούμενη , ευερέθιστη προσωπικότητα, κρίσεις (μεταξύ 2-3 ετών), επιληψία, μικροκεφαλία, μεγάλο και χαμογελαστό πρόσωπο, προεξέχων πιγούνι, φτερούγισμα χεριών, ιδιαίτερη συμπάθεια στο νερό, διαταραχές στον ύπνο. Τα παιδιά με σύνδρομο Angelman έχουν συχνά χαμόγελα και ξεσπάσματα γέλιου και είναι ευχάριστες προσωπικότητες. Άλλα κοινά χαρακτηριστικά είναι το ασυνήθιστα «καθαρό» δέρμα, τα «πυρρόξανθα» μαλλιά και η σκολίωση σπονδυλικής στήλης».

Ήταν πολύ μεγάλο το σοκ τόσο για την γυναίκα μου όσο και για μένα. Αγκαλιάζαμε το αγοράκι μας και κλαίγαμε γιατί δεν ξέραμε τι θα ακολουθούσε, πως θα ήταν η ζωή του, η ζωή μας… Όλα γκρεμίστηκαν μέσα μας, δεν ξέραμε πώς να προχωρήσουμε… πώς να αντιδράσουμε… Ήταν ένα σύνδρομο για το οποίο δεν ακούσαμε ποτέ ξανά… Ρωτούσαμε δεξιά και αριστερά τι θα ήταν καλύτερο για τον γιο μας να κάνουμε.

Ο Γιώργος μας γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1990 και σήμερα έχει τα γενέθλιά του…

Όλα αυτά τα χρόνια περάσαμε πολλές δυσκολίες, στην αρχή μάλιστα που δεν έπαιρνε κάποιο επίδομα ο Γιώργος μας, πολλές φορές αναγκαζόμασταν να δανειστούμε χρήματα για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα. Χρειαζόταν λογοθεραπεία και εργοθεραπεία και πηγαίναμε στην Λάρνακα.

Στην αρχή πήγε κανονικά στο νηπιαγωγείο αλλά επειδή αντιμετώπιζε μεγάλη δυσκολία στη μάθηση και στην προσαρμογή εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων του, σταμάτησε και για αρκετά χρόνια έμεινε στο σπίτι. Τον

πρόσεχαν πότε η μητέρα του, πότε η γιαγιά και πότε ο παππούς. Εγώ εργαζόμουν και τον πρόσεχα τα απογεύματα. Ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μου τα πεθερικά μου που μας βοήθησαν και μας βοηθούν ακόμα γιατί δεν θα ήταν καθόλου εύκολο για μας.

Όταν μεγάλωσε ο γιος μας πήγε πρώτα στο Κέντρο Σπαστικών και Αναπήρων Παιδιών – ΑΝΕΜΩΝΗ στον Άγιο Ανδρέα εδώ στη Λευκωσία και ήταν το 1995. Μετά πήγε σε κάποια άλλα για μερικά χρόνια καθώς και στο Ειδικό Σχολείο Ευαγγελισμός στο Γέρι.

Το 2007…

Έρχεται η πρώτη μεγάλη απογοήτευση από το κράτος…

Έπρεπε να πάω στην Ελλάδα να δουλέψω, στην Πρεσβεία μας εκεί. Τον πρώτο χρόνο πηγαινοερχόμουνα και τον δεύτερο, πήρα μαζί μου και την οικογένειά μου. Έψαχνα αρκετό καιρό μέχρι να βρω κάτι πραγματικά καλό για το παιδί μου και κατέληξα στο Χλόη, Κέντρο Διημέρευσης Ημερήσιας Φροντίδας για ΑΜΕΑ.

Ένα πρωί παίρνω όμως ένα τηλεφώνημα από τις υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας του τόπου μας, όπου μου ανακοινώνουν ότι δεν θα παίρνει πια επίδομα ο Γιώργος αφού δεν μένει πια στην Κύπρο και μάλιστα μου ζήτησαν να επιστρέψω στο κράτος τα χρήματα που μας έστελναν τους μήνες που ήμασταν στην Ελλάδα. Του εξήγησα πώς επρόκειτο για κάτι προσωρινό και πως θα επιστρέφαμε σύντομα πίσω αλλά δυστυχώς μου είπαν πως αυτό λέει η νομοθεσία και δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Τους έλεγα: «μα είναι άδικο…» και μου απαντούσαν: «δυστυχώς κύριε Παπαδόπουλε, λυπόμαστε πολύ!». Εντωμεταξύ, τους είπε πως μαζί μας είχε έρθει και η φροντίστρια του γιου μας και της πλήρωνα στην Κύπρο τις Κοινωνικές της Ασφαλίσεις αλλά ούτε αυτό βοήθησε τη κατάσταση. Μετά από αυτό που προέκυψε με το επίδομα αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω στην Κύπρο.

Συνεχίσαμε τη ζωή μας όπως και πριν μέχρι που το αγόρι μας γίνεται 21 ετών. Τότε άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα…

Όλοι γνωρίζουμε ότι το κράτος φιλοξενεί τα παιδιά μας σε Ειδικά Σχολεία – Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής Εκπαίδευσης, μέχρι τα 18 και δίνει παράταση μέχρι τα 21, από κει και πέρα όμως… παιδιά και γονείς είμαστε στο Έλεος του Θεού.

Άγχος, στεναχώρια, θλίψη…

«Που θα φιλοξενηθεί το παιδί μας; Που θα ήταν καλύτερα για εκείνο; Θα πρέπει να πάει κάπου που να μπορούν να χειρίζονται δύσκολα περιστατικά όπως του Γιώργου μας. Θεέ μου!!! Όταν φύγουμε από τη ζωή που θα πάει το παιδί μας; Ποιος θα το προσέχει;» Όλα αυτά τα ερωτήματα βασάνιζαν το μυαλό μας και ακόμα το βασανίζουν.

Γνωρίζουμε ότι ο γιος μας είναι από τα δύσκολα περιστατικά που δεν μπορεί οποιοδήποτε ειδικό σχολείο να μπορέσει να χειριστεί και η αλήθεια αυτό είναι και το παράπονό μας. Εκεί έξω υπάρχουν δεκάδες περιπτώσεις παιδιών ίδιες με του Γιώργου μας και σίγουρα το κράτος θα πρέπει να κάνει κάτι και για αυτά τα παιδιά.

Από τον Ιούλιο του 2019…

Ο Γιώργος μας είναι στο σπίτι. Ψάχνουμε, προσπαθούμε όσο μπορούμε με την μητέρα του να βρούμε που ο γιος μας θα μπορεί να φιλοξενηθεί και να είναι καλά. Τρέμουμε στην ιδέα ότι το παιδί μας αφού εμείς μεγαλώσουμε και δεν μπορούμε να το φροντίσουμε, μείνει μόνο και δυστυχισμένο. Αυτό είναι που μας καίει περισσότερο τη ψυχή. Είναι τόσα πολλά τα προβλήματα…

Είναι όμως και η ψυχολογική στήριξη που χρειάζονται οι οικογένειες αλλά δυστυχώς δεν την παρέχει το κράτος.

Το 2012…

Μαζί με άλλους γονείς δημιουργήσαμε τον Σύνδεσμο «Το Χαμόγελο της Ευτυχίας» με σκοπό να εξυπηρετούμε τα άτομα με Ειδικές Ανάγκες της περιοχής μας. Αναλαμβάνουμε την μεταφορά τους στα Ειδικά Σχολεία αλλά και ότι άλλο χρειαστούν.

Σήμερα ο Γιώργος μας έχει τα γενέθλια του , γίνεται 29 ετών. Τον αγαπάμε, τον καμαρώνουμε και του ευχόμαστε να τα εκατοστίσει. Μέσα μας όμως η πληγή αιμορραγεί… Ποιος θα φροντίζει το παιδί μας όταν εμείς φύγουμε από τη ζωή;

Εύχομαι σε όλους τους γονείς…

Να έρθει σύντομα εκείνη η μέρα όπου τα παιδιά μας θα είναι πλέον σε καλά χέρια και όταν έρθει η στιγμή να φύγουμε από τη ζωή, να φύγουμε ήσυχοι».





ΑΝΑΝΕΩΣΗ: Το άγχος και η αγωνία της οικογένειας του Γιώργου σήμερα τελειώνει!




Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.