«Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι μετανιώνουν οι ετοιμοθάνατοι; Έχω ακούσει τόσα πολλά όλα αυτά τα χρόνια…»

«Η υγεία προσφέρει μια ελευθερία που πολύ λίγοι συνειδητοποιούν, μέχρι να την χάσουν»

Όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους έχει σχεδόν τελειώσει…

Γεμίζουν θλίψη γιατί κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο, διαπιστώνουν ότι δεν πραγματοποίησαν ούτε καν τα μισά από τα όνειρά τους. Πονάνε που δεν μπορούν – θα έδιναν τα πάντα για να μπορέσουν- να γυρίσουν το χρόνο πίσω και να ζήσουν όλα εκείνα που δεν έζησαν.

Άλλοι θα ήθελαν να έκαναν περισσότερα ταξίδια, άλλοι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν περισσότερο, άλλοι να δοκίμαζαν περισσότερο τα όρια και τις αντοχές τους και να μην ήταν τόσο δειλοί. Άλλοι να σπούδαζαν αυτό που πραγματικά ήθελαν και όχι αυτό που ήθελαν οι γονείς τους. Άλλοι να ζούσαν τις απλές καθημερινές τους στιγμές χωρίς άγχος αλλά με χαρά, να μην τους ένοιαζε συνέχεια το τι θα πει ο κόσμος αλλά το τι εκείνοι πραγματικά θέλουν. Να μην άφηναν την ρουτίνα της καθημερινότητας να τους σκοτώσει.

Η Ευαγγελία Γεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά ζει στην Κύπρο από το 2002. Είναι νοσηλεύτρια και από 27 ετών δουλεύει σε οίκους ευγηρίας. Άκουσε εκατοντάδες ιστορίες και βρέθηκε δίπλα σε δεκάδες ετοιμοθάνατους. Έγραψε στο ημερολόγιο της και μας είπε, αυτά για τα οποία μετανιώνουν οι άνθρωποι όταν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους.
Η κυρία Γεωργίου αναφέρει στο Ant1.com.cy:
«Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι μετανιώνουν οι ετοιμοθάνατοι; Έχω ακούσει τόσα πολλά όλα αυτά τα χρόνια…

Η αλήθεια έχω ακούσει πολύ περίεργες ιστορίες από ηλικιωμένους και πολύ συγκινητικά λόγια από ετοιμοθάνατους που δεν σας κρύβω ότι με επηρέασαν πάρα πολύ. Οι περισσότεροι άνθρωποι βέβαια, υπέφεραν από άνοια που όμως μου ζητούσαν απίστευτα πράγματα και μου έλεγαν λόγια που με σόκαραν.

Μια γιαγιά 97 ετών που υπέφερε χρόνια από άνοια, λίγο πριν πεθάνει μου ζήτησε να της φέρω κοντά της τον «Λευτέρη». Όταν την ρώτησα «ποιο Λευτέρη;» μου απάντησε «τον Λευτέρη που αγαπούσα και ήθελα να παντρευτώ αλλά δεν μου τον έδινε ο πατέρας μου γιατί ήθελε να παντρευτώ τον Γιάννη που είχε χρήματα. Εγώ όμως θέλω ακόμα τον Λευτέρη».

Λίγες μέρες μετά την κηδεία της, όταν ήρθε η κόρη της για να πάρει τα πράγματα της από τον οίκο ευγηρίας, της είπα όλα όσα είχαμε πει λίγες ώρες πριν φύγει από τη ζωή η μητέρα της. Εκείνη μου είπε ότι πράγματι η μητέρα της όταν ήταν νέα ήταν ερωτευμένη με έναν Λευτέρη από τη Μάνη και ο πατέρας της ήταν εκείνος που εμπόδισε αυτό το γάμο. Η κυρία Στεφανία υπέφερε από άνοια τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής της.

Ένας παππούς 89 ετών από τη Λεμεσό, επίσης με άνοια, δύο εβδομάδες πριν πεθάνει μου είπε πως όταν ήταν νέος έκλεψε 5 λίρες από τη μάνα του που τις είχε κρυμμένες κάτω από το στρώμα. Μου ζήτησε 5 λίρες και μου είπε να του της βάλω μέσα στη τσέπη της πιτζάμας του έτσι όταν θα έφευγε από τη ζωή και θα συναντούσε τη μάνα του, να της τις δώσει. Μετά από μέρες, ο γιος του μου είπε πως αυτή την ιστορία του την έλεγε συχνά ο πατέρας του αλλά πριν διαγνωστεί με άνοια. Πράγματι, όταν ηταν 13 ετών έκλεψε από τη μάνα του 5 λίρες και ένιωθε τύψεις που ποτέ δεν της είπε ότι εκείνος πήρε τα λεφτά.

Μια περίπτωση που επίσης δεν θα ξεχάσω ποτέ… Μια γιαγιά από την Λεμεσό που υπέφερε από την νόσο του Αλτσχάιμερ και ακούσαμε ότι είχε πάντα πολλά χρήματα και έζησε μια καλή ζωή, λίγο πριν πεθάνει και ενώ κρατούσε το χέρι της εγγονής της, μας είπε «μεν έχετε μάτι πάστα ριάλια εφέρνουν τη χαρά. Εγιώ πάντα επόνουν…».

Πολλές περιπτώσεις παππούδων και γιαγιάδων, λίγο πριν φύγουν από τη ζωή, καλωσόριζαν στο δωμάτιο τους γονείς και τα αδέλφια τους που επίσης είχαν πεθάνει. Μια φορά ένας παππούς έλεγε «μάνα, πατέρα, Κατερίνα μου, ήρθατε για να με πάρετε μαζί σας έτσι δεν είναι; Είμαι έτοιμος! Μάνα έλα να με αγκαλιάσεις».

Υπήρχαν όμως και οι άνθρωποι που δεν υπέφεραν από άνοια και λίγες μέρες ή ώρες πριν φύγουν από τη ζωή, μας έλεγαν πολύ σοφά λόγια όπως:

Μακάρι να μην με ένοιαζε τόσο πολύ τι θα πει ο κόσμος και να έκανα αυτά που θα έκαναν εμένα ευτυχισμένο.

Μακάρι να μην είχα τόση μανία με τα χρήματα και να μην είχα εργαστεί τόσο σκληρά στη ζωή μου. Να χαιρόμουν περισσότερο την οικογένεια και τους φίλους μου. ίσως τα παιδιά μου να με αγαπούσαν περισσότερο σήμερα…

Μακάρι να ζούσα τη ζωή που ήθελα εγώ και όχι τη ζωή που ήθελαν οι άλλοι να ζήσω.

Μακάρι να είχα επιτρέψει στον εαυτό μου να ζήσει πιο ευτυχισμένος γιατί έτσι δεν θα αρρωστούσα. Ξέρουμε όλοι ότι οι περισσότερες ασθένειες είναι αποτέλεσμα της θλίψης, τις πικρίας και της δυσαρέσκειας.

Μακάρι να μην έμενα προσκολλημένος σε παλιά πρότυπα και συνήθειες.

Μακάρι να γελούσα περισσότερο στη ζωή μου.

Μακάρι να μην φοβόμουν τα αεροπλάνα και να ταξίδευα, να γνώριζα νέους ανθρώπους, νέες κουλτούρες. Να είχα περισσότερες εμπειρίες.

Μακάρι να μην ήμουν τόσο δειλός στη ζωή μου.

Αυτή η λίστα αποτελείται από μερικές σημαντικές και πολύ όμορφες συμβουλές. Πρέπει να ακούσουμε τους ανθρώπους που βρέθηκαν σε αυτό το σημείο και να φροντίσουμε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη!».

Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.