Πριν λίγες μέρες κατάφερε να πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο του όνειρο

Είναι ένα πολύ καλό και γλυκό παιδί. Ζει μια σχεδόν απόλυτα φυσιολογική ζωή και δεν σταμάτησε ποτέ να κάνει όνειρα. Πριν λίγες μέρες κατάφερε να πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο του όνειρο και σήμερα είναι πολύ ευτυχισμένος.

Ο Γιώργος Αχιλλέως αναφέρει στο Ant1.com.cy:

«Γεννήθηκα στις 4/1/1997 στη Λευκωσία και έχω 2 αδελφές. Είμαι ο μεγαλύτερος στην οικογένεια. Οι γονείς μου ήξεραν πριν ακόμα γεννηθώ –από τις εξετάσεις προγεννητικού ελέγχου- ότι θα είχα πρόβλημα. Ήξεραν ότι δεν θα ήμουν όπως τα άλλα παιδάκια… Ότι δεν θα μπορούσα να περπατήσω κανονικά…

Υποφέρω από μυϊκή δυστροφία και τα πέλματα των ποδιών μου ήταν γυρισμένα προς τα μέσα. Η αλήθεια ποτέ δεν έμαθα τι ήταν αυτό που προκάλεσε αυτό το πρόβλημα. Πρόσφατα όμως έκανα μια εξέταση στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (πριν από περίπου 2 χρόνια ήρθε αυτό το μηχάνημα στη Κύπρο) και σύντομα θα ξέρω.

Στην αρχή χρησιμοποιούσα πι και μετά πατερίτσες. Όταν έγινα 11 ετών χρησιμοποίησα αναπηρικό καροτσάκι.

Οι γονείς μου χάρηκαν πολύ με τον ερχομό μου και ας ήξεραν ότι δεν θα ήμουν ένα απόλυτα υγιές μωρό. Ήμουν ο πρίγκιπας τους και μόνο το χαμόγελο μου τους αρκούσε. Είναι πάντα δίπλα μου και με στηρίζουν σε κάθε μου βήμα. Δεν άφησαν ποτέ να νιώσω άσχημα και μειονεκτικά.

Τα παιδιά τόσο στο δημοτικό όσο και στο γυμνάσιο μου φερόντουσαν άψογα. Ποτέ δεν ένιωσα αυτό που λένε bullying. Θυμάμαι που έπαιζα μαζί τους στη γειτονιά και ήταν πραγματικά από τις πιο όμορφες μου αναμνήσεις.

Η ζωή μου στο Πανεπιστήμιο…

Στην αρχή δεν ένιωθα καλά επειδή δεν είχα πια συνοδό όπως τα προηγούμενα χρόνια. Χρειαζόμουν βοήθεια με το τροχοκάθισμα αλλά πότε με βοηθούσαν οι συμφοιτητές μου και πότε ο φύλακας του Πανεπιστημίου.

Πέρασαν όμορφα τα 4 χρόνια και πριν μερικές μέρες πήρα το πτυχίο μου. Στις 26/6/2019 πήρα γεμάτος χαρά το πτυχίο μου. Ένα όνειρο μου πραγματοποιήθηκε…

Σπούδασα πληροφορική και είμαι πολύ χαρούμενος. Ξέρω ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι εύκολο, για να πετύχεις κάτι πρέπει να κάνεις θυσίες, να κουραστείς.

Για όσους γεννήθηκαν με κάποια αναπηρία όπως εμένα…

Θέλω να τους πω ότι αυτό δεν πρέπει να μας κρατά πίσω. Μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας και πάντα πρέπει να κάνουμε όνειρα. Αυτό είναι που μας κρατάει ζωντανούς.

Θέλω να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην οικογένεια μου αλλά και στους φίλους μου που πάντα είναι δίπλα μου, που για τόσα χρόνια με στηρίζουν και με αγαπάνε. Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου!!!».
67191588-2454868164569326-2272241865149382656-n
image image

Χριστιάνα Διονυσίου

το δικό σας σχόλιο

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.